Oorlog en hoop in een nieuwe stad
Vier jaar geleden, tijdens een kort bezoek aan haar familie in Zaporizja, werd Viktoriia (25) plotseling wakker door het geluid van bommen. De oorlog in Oekraïne was begonnen en ze besloot haar thuisland te verlaten. Nu woont ze in Haarlem, waar ze tijdelijke opvang heeft gevonden, samen met meer dan honderd andere Oekraïense vluchtelingen.
Haar familie, inclusief haar vader, broer en schoonzus, zijn nog steeds in Oekraïne. Viktoriia’s ouders vonden het te gevaarlijk voor haar om te blijven en stuurden haar, samen met haar moeder, naar Nederland. In Haarlem heeft ze steun gevonden bij de lokale kerk en stichting Rasom. Deze organisatie biedt een plek voor Oekraïense vluchtelingen om samen te komen, te eten en Nederlands te leren.
De gemeenschap komt regelmatig bijeen om de gevolgen van de oorlog te bespreken. Op dinsdag werd er een herdenking gehouden in het centrum. Viktoriia benadrukt het belang van deze bijeenkomsten: “Veel van ons hebben door de oorlog mentale problemen gekregen, dus is het goed om in gesprek te blijven gaan.”
Viktoriia werkt inmiddels enkele jaren in een supermarkt in Haarlem-Noord. Door haar werk leert ze de Nederlandse taal, fietst ze door de stad en ontdekt ze de lokale cultuur. Ondanks deze positieve ervaringen, blijft de heimwee naar haar thuisland groot. “Ik woonde in Charkov, een studentenstad vol leven. Mensen dansten op straat en de sfeer was geweldig. Ik mis mijn leven daar,” zegt ze met een weemoedige blik.
Haar geboortestad ligt nu grotendeels in puin door de oorlog. Viktoriia koestert de hoop dat ze ooit terug kan keren om haar stad opnieuw op te bouwen. “We gaan de stad heropbouwen en ik ga weer terug,” zegt ze vastberaden. “Hopelijk is de oorlog over een paar maanden voorbij en dan kan ik naar huis. De afgelopen vier jaar voelt echt als een enge droom.”
