Herinneringen aan een iconische locatie in de Kromme Elleboogsteeg
In de Kromme Elleboogsteeg in Haarlem bevond zich ooit Club Stalker, een plek die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van de Nederlandse clubscene. Deze vooruitstrevende club, die zijn deuren sloot in 2019, bood een unieke mix van muziek, kunst en sociale interactie.
Club Stalker was niet zomaar een uitgaansgelegenheid. Volgens Alexander de Bruijn, conservator bij het Noord-Hollands Archief en frequente bezoeker van de club, was het een pionier die zijn tijd ver vooruit was. De Bruijn benadrukt dat Club Stalker een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de dancecultuur in Nederland, zelfs vóór bekende clubs als De Roxy en It in Amsterdam.
De club stond bekend om zijn gedurfde programmering. Oud-medewerker Manique Hendricks vertelt dat daar regelmatig vernieuwende evenementen plaatsvonden. Zo draaide DJ Tiësto er op een moment dat hij nog niet de wereldster was die hij nu is. Zijn terugkeer werd echter afgeblazen omdat hij te commercieel werd bevonden.
Naast muziek bood Club Stalker ook ruimte voor kunstenaars om hun werk te presenteren. Van modeshows tot poëzievoordrachten, alles was mogelijk binnen de muren van de club. Hendricks wijst erop dat clubs belangrijke plekken zijn voor experiment en creativiteit. Veel kunstenaars beginnen hun carrière immers niet in musea of galeries, maar in clubs waar ze vrijuit kunnen experimenteren.
Pink Planet: een creatieve broedplaats
Een van de opvallendste evenementen in Club Stalker waren de Pink Planet feesten, georganiseerd door Ruud Douma, beter bekend als Dolly Bellefleur. Samen met zijn partner George Moormann creëerde hij twee jaar lang een platform waar alles mogelijk was. Iedere maand stond in het teken van een ander thema, compleet met bijbehorende dresscodes.
Douma herinnert zich een bijzonder thema waarbij bezoekers naakt konden komen. Dit resulteerde in verrassende situaties, zoals een man uit België die de hele avond zonder kleren rondliep, afgezien van zijn schoenen vanwege glasscherven op de vloer. Dit soort creatieve vrijheid kenmerkte de sfeer van Stalker.
De inclusiviteit van Club Stalker was een ander belangrijk aspect. Hendricks merkt op dat iedereen welkom was, zolang men open-minded was. Dit zorgde ervoor dat verschillende generaties en culturele achtergronden elkaar ontmoetten op de dansvloer, wat in andere situaties wellicht niet zo snel zou gebeuren.
De sluiting van Club Stalker in 2019 kwam als een grote verrassing voor veel bezoekers. Eigenaar Damir Kalkan besloot te stoppen omdat hij andere plannen had en geen opvolger kon vinden. De laatste avond was emotioneel, met veel bezoekers die afscheid kwamen nemen. Hendricks herinnert zich hoe zelfs de stoerste DJ’s niet konden voorkomen dat er een traantje viel. De avond leek eindeloos door te gaan met telkens opnieuw het laatste nummer dat weer werd verlengd.
Wat overblijft zijn de mooie herinneringen aan deze iconische club, het Stalkerarchief dat te vinden is in het Noord-Hollands Archief en het uithangbord dat nu te bewonderen is in het Verwey Museum. De impact van Club Stalker op de Haarlemse uitgaanscultuur zal nog lang voelbaar blijven.
